☺ فریبای متفاوت با همه اون سال ها .

جنگ جهانی اول است . دیگر نه از کافه های منظریه خبریست نه از سینما انقلاب نه از جنگلهای دیلمان.. تو نیستی من کنار پنجره به انتظار کبوترت برای گرفتن نامه ات نشسته ام . فعل ها به عقب رفته اند. آنقدر نیامدی ، که حالا جنگ جهانی اول است. فریبا

ماشین سالدیده وپیر بابا را که فروخت ما ماندیم واین خانه . آنقدر با پاهایم محکم توی خانه کوبیدم وایستادم که بماند برایمان . که مشت هایم فقط به دیوار ها رسید وصدایم به هیچ جا. انگار همه خانه های پدری ساخته می شوند که یک روز با بی رحمی یک نفر فراموش شوند کهنه شوند وبمیرند. زور من به این تقدیر نرسید . تمام زندگی من تمام لحظه های زندگی من اسکناس شد رفت توی جیب آق داداش ومن ماندم ویک لحظه که باید چشم میبستم روی همه گذشته ام .کودکیم. مشق های نوشته وننوشته ام .مادرم. پدرم .لی لی های کودکیم ،برای این همه ، یک لحظه کم بود. کم بود ومن فقط توانستم گریه کنم. ومن چقدر بایدادامه مطلب

من را خجالت زده روزهایم نکن خجالت زده قاب پنجره چارچوب چوب در شمع های امامزاده گیس های سپیدم وکلاغ ها تو اگر بیایی آن ها بی من چه کنند ؟ تو نیا

حزب بادند کفش های تو ﺍﭘﻮﺭﺳﯿﻮﻧﯿﺴﺖهای لعنتی فقط رفتن را بلدند. چرا یک بار نمی آیند ؟